043 - 20 70 590 - FAX 043 - 20 70 598 info@hartvoorzorgenwelzijn.nl

Ons team van medewerkers

Onze medewerkers brengen het uitgangspunt van Hart voor Zorg en Welzijn dagelijks in praktijk. Ze helpen u om het leven te kunnen leiden dat u – en niemand anders – voor ogen staat. Bovendien kijken onze medewerkers niet alleen naar die ene aandoening die u heeft. Ze geven aandacht aan uw hele, unieke persoonlijkheid. Omdat alle onderdelen daarvan de kwaliteit van uw leven bepalen en dat we, in overleg met u als middelpunt, uitgaan van datgene u wel nog kunt en niet wat u niet meer kunt.

Ieder zijn eigen specialiteit

De dienstverlening van Hart voor Zorg en Welzijn is breed. Net zo breed als de kennis en ervaring van onze medewerkers. Ze hebben jarenlang gewerkt in de reguliere zorg. Daar hebben ze hun eigen specialisme ontwikkeld op het gebied van verzorging of welzijn. Dat blijkt uit hun diploma’s en cv’s, maar ook uit het persoonlijke contact met onze stichting voordat ze daar deel van kunnen uitmaken. Medewerkers die specifieke taken uitvoeren, zijn in het bezit van een specifiek kwaliteitskeurmerk.

We stellen de medewerkers graag aan u voor

Romy Loomans

Vandaag stellen we Romy Loomans aan jullie voor.

Een van onze jongste medewerksters met al heel veel werk- en levenservaring!

 

“Hallo, mijn naam is Romy en ik ben nu 24 jaar en via diverse scholing, werk- en levenservaring helemaal op mijn plek in de thuiszorg.

Op dit moment doe ik met name de helpende routes bij de stichting maar ook op kantoor werk ik mee door bijvoorbeeld de plannen van aanpak te maken voor de Gemeente. Als helpende zijn mijn taken onder andere medicatie aanreiken, individuele begeleiding, algemene dagelijkse levensverrichtingen zoals wassen, douchen en aankleden, steunkousen en natuurlijk het sociale aspect van de mens goed in de gaten houden. Mijn opleidingen zijn daar ook naar en ik ben nog lang niet klaar met verder leren.

In 2010 ben ik begonnen aan de opleiding helpende en daarna door naar maatschappelijk werk. Dit deed ik tot en met niveau 4.

In de praktijk werd dit veel activiteitenbegeleiding, onder andere bij dak- en thuislozen. Je helpt mensen structuur aan te brengen in hun leven. Er speelt daar veel problematiek rondom agressie, verslaving, hechting. Ik vond het een leuke en interessante doelgroep. Inmiddels heb ik al m’n diploma’s en tevens heel wat werkervaring. In eerste instantie kwam ik, als stagiaire in de ouderenzorg terecht, dit vond ik als meisje van 14 best lastig. Daarna liep ik stage in de gehandicaptenzorg en daarna kwam ik bij de jongeren terecht in een betaalde baan.

Een zware doelgroep maar wel wat helemaal bij mij paste. Van hieruit ben ik weer gaan werken met iets oudere mensen. Ook dit was een pittige doelgroep met problematiek rondom verslaving en psychoses en dergelijke. In deze jaren werd ook mijn opa ziek, daar leerde ik ook beter omgaan met het mentale stuk rondom de ouderenzorg. Ook zag ik natuurlijk weer veel terugkomen van de verpleegtechnische handelingen die het verzorgende personeel bij mijn opa deed.

Ik zat heel veel bij hem. Alzheimer had hij, hij voelde zich vaak eenzaam. Ik ben altijd dol op mijn opa en oma geweest, ik was vaak bij hun. De eenzaamheid bestrijden was wat we probeerden te doen voor hem. De affiniteit met ouderen was voor mij helemaal teruggekomen.

Op dat moment werkte ik in een soort flexpool in de zorg, dat wil zeggen dat ik erg vaak stand by moest staan en er voor mijn gevoel geen privéleven mogelijk was. Op advies van mijn oma heb ik contact gelegd met Astrid. En ik mocht bij Hart voor Zorg en Welzijn beginnen!

Mijn oma was altijd zo positief over deze stichting! Na het overlijden van mijn opa, hij kreeg ook nog darmkanker, zat mijn oma in een heel diep dal. Ze huilde veel, ook als ze andere koppels op leeftijd zag als we eens koffie gingen drinken. Via Astrid kon ze mee gaan zwemmen en naar de fysio bij de Thermen. Het was heerlijk om oma weer af en toe blij te kunnen zien. Ze bloeide helemaal op. Veel van mijn collega’s kennen mijn oma Jose wel. Tot onze grote schrik en verdriet overleed ze een paar maanden terug. Toch onverwachts. Het is nu een zaak om dit te accepteren. Ze had het niet zo makkelijk meer zonder opa.

Liefs en tot ziens! Romy”

Chantal Couwenbergs

Interview met Chantal Couwenbergs een van onze wijkverpleegkundigen (43 jaar). Ze zit samen met haar man Marcus in de zorgverlening. Vrolijk en heel hartelijk word ik ontvangen, ze begint meteen te kwebbelen!

We zijn pas terug van een paar dagen naar Valencia, de Spaanse taal beheersen we een beetje haha. Marcus, mijn man, heb ik ooit leren kennen via een cursus Spaans.

In 1999 was ik 24 en toen was het internet anders dan nu. Via een chatbox leerde ik toen de Spaanse taal en kwam ik met hem in contact. Toen werd chatten nog niet ingezet om te daten. Na verloop van tijd ontstond er op deze manier wel een vriendschap tussen hem en mij, zijn moedertaal is Portugees. Hij woonde toen nog in Brazilië. Langzaam maar zeker werd dit dagelijks mailen en heel soms telefoneren met elkaar, dit was toen nog peperduur. Na anderhalf jaar besloot ik om hem op te gaan zoeken. Ik was 1 keer eerder ver van huis geweest, namelijk toen ik 21 was, een groepsreis naar Mexico. In Brazilië was alles nieuw, exotisch en zonnig. Dit is ook wel zwaar, altijd die hitte en broeierigheid. De verliefdheid hield stand in het echt. Het is mooi en bijzonder om dan iemand, waar je al anderhalf jaar dagelijks lief en leed mee deelt, in het echt voor je zien staan. Een gemiddeld echtpaar heeft waarschijnlijk minder intens contact qua dagelijks lange communicatie via Skype, telefoon en e-mail.

Na mijn drie weken in Brazilië gingen we op oude voet verder qua contact met elkaar. Er moest ook gewerkt worden en gestudeerd. Buiten dat begonnen we ook met de voorbereiding van zijn emigratie. Marcus was afgestudeerd advocaat en ik was bezig met mijn studie gezondheidswetenschappen; beleid en beheer in Maastricht. Geboren ben ik in Brabant, daar deed ik ook de opleiding tot verpleegkundige. In deze sector ben ik ook begonnen met werken, bij het infuusteam in de bijzondere zorg. In deze functie ben ik steeds meer uren gaan werken en me blijven ontwikkelen, ik kreeg ook een meer coachende rol.
Het woord ‘coach’ komt uit het Engels van het woord ‘koets’, iemand van A naar B brengen dus! Tijdens mijn opleiding kijken we naar meer dan alleen het lichaam, ook naar vitaliteit op andere gebieden zoals bijvoorbeeld op emotioneel en sociaal niveau.
Het is interessant om een goede balans te vinden bij mensen die zorg krijgen tussen het zo zelfredzaam mogelijk houden en er daarnaast ook voor te zorgen dat men wel zorg accepteert om het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Het is maatwerk. De ene wil liefst alles uit handen geven en de ander vindt het weer heel moeilijk om zorg aan te nemen. Zolang mensen de regie willen en kunnen houden blijven ze ook in hun kracht en kunnen hierdoor natuurlijk ook langer zelfstandig blijven wonen. De thuiszorg krijgt een steeds grotere rol in onze maatschappij, we kijken ook naar wat de mensen zelf nog kunnen en proberen ze hierin te motiveren. Vertrouwen houden en activeren in het eigen kunnen is van belang vind ik. Maar zoals gezegd blijft dit maatwerk, dat maakt het werk ook zo mooi, allemaal verschillende individuen.

Op dit moment volg ik een studie tot vitaliteitscoach, ik heb zelf in eerste instantie ook een coaching traject ingekocht om zelf geïnspireerd te worden. Je als mens blijven ontwikkelen, je doelen onderzoeken en een plan hebben vind ik belangrijk om een zinvol en energiek leven te leiden.
Een stukje groei voor de toekomst wordt dan meegenomen in het totaalplaatje van de indicatie. Dit is een nieuwe ontwikkeling in de zorg die te zijner tijd voor zowel de professionals als voor de patiënt nieuw is qua betrokkenheid bij het herstelproces. Een nieuwe weg dus van bewustzijn wat betreft hoeveel zorg je gaat bieden en dit vergt een goede interactie met je collega’s en met de patiënten. Preventie en de capaciteit om zorg te bieden waar nodig, is op maat kwaliteit bieden.

Maar goed, haha na anderhalf jaar stond Marcus in de ijskoude winter hier op het station. In een koffer had hij zijn leven zitten! Boeken, administratie, diploma’s en natuurlijk te weinig kleding. Stap 1 was een winterjas bij de V&D. Maastricht zag er ondanks de kou magisch uit met alle winterverlichting in de stad. Inburgering volgde meteen en daarna heeft hij de opleiding sociaal juridische dienstverlening succesvol afgemaakt wat vanwege de taal toch pittig was.
Inmiddels werkt hij via diverse werk en leertrajecten nu ook in de zorg. Om het jaar bezoeken we zijn familie in Brazilië en iets vaker mijn familie in Brabant.
Als jong meisje kwam ik zelf ook persoonlijk in aanraking met de medische wereld. Ik bleek een auto-immuun ziekte te hebben. Hierdoor zie ik er wat anders uit, dit heb ik maar geaccepteerd haha. Niet supergemakkelijk maar ik schaam me niet, er is nog zoveel moois in de wereld om me op te focussen!
Zo ben ik een enorme fan van lange wandelingen en van stedentrips. We gaan graag uit eten en proberen dan leuke nieuwe eetgelegenheden uit. Ook ben ik dol op filmhuisproducties, we gaan vaker naar Lumiere in Maastricht.

Graag tot ziens hier of daar! Liefs van Chantal.

Silas Cleutjens

Vol trots stellen we onze nieuwe collega voor. Silas (35) is vanaf 1 januari 2018 in loondienst gekomen, hij heeft ondanks zijn jeugdige uiterlijk veel ervaringsjaren zowel qua scholing, op de werkvloer en in het leven.

Met een gerust hart en oprecht blij brengen we hem in contact met jullie. Dit jaar nog bij onze volwassenen en ouderen cliënten en in de toekomst ook bij de jeugd.

Alvast veel leesplezier bij het interview dat we met hem hadden!

Door alle ervaring die ik als mens heb en doordat ik 100% voor mijn doelen ga ben ik trots op waar ik nu sta in. Werken in de zorg is erg dankbaar en afwisselend werk. De tijd en de ruimte die een mens met een zorgbehoefte heeft vind ik belangrijk en dit komt overeen met de idealen bij stichting Hart voor Zorg en Welzijn.

Toen ik jong was heb ik in een kledingzaak gestaan maar via een stage in de zorg merkte ik dat diepgang en waardering in deze branche mij meer energie geeft. Hier sta ik graag voor op!

Thuis was ik vroeger in eerste instantie de minst hard lerende maar mijn ouders gaven me toch mijn vrijheid die ik toen nodig had. Mijn broer en zus, die als studiebollen wel snel vooruit kwamen, zorgden ervoor dat er ook een drive in mij ontstond en dat ik ook van alles wilde bereiken. Een drang van binnenuit en niet te stoppen. Vergeleken met leeftijdsgenoten werkte ik dan ook relatief vaak als anderen gingen zwemmen of stappen.

Ik pluk nu de vruchten al en er is nog zoveel te doen! De komende jaren ga ik voor meer balans. Een afwisselende baan, mijn verse huwelijk en ons dochtertje dat op komst is. Mijn man en ik hebben naast werken ook reizen, vrienden, familie en de hond waar we erg gelukkig door en mee zijn.

Als je wensen hebt zal je je keuzes en gedrag moeten sturen naar een doel.

In eerste instantie heb ik mijn diploma verzorgende IG behaald, daarna de opleiding tot verpleegkundige. Vanaf 2004 tot en met nu investeer ik veel in studie en werkervaring. Zo heb ik door de jaren heen bij een aantal grote GGZ instellingen mogen werken en als zelfstandige diverse projecten ondersteund.

Op dit moment volg ik een opleiding om te kunnen indiceren. De BIG registratie heb ik recent na 5 jaar weer verlengd.

Zowel met jongeren werken vind ik fijn als met de oudere doelgroep. Bij de eerste kan ik mijn persoonlijkheid goed benutten en bij de tweede doelgroep met name wat ik allemaal heb geleerd tijdens mijn opleidingen.

Als baby was ik al meteen een weeskind.
Beiden ouders waren overleden en ik werd geadopteerd. Vanuit Afrika kwam ik met mijn nieuwe ouders op het fijne Caberg terecht hier in Maastricht.

Mensen voelen zich door mijn zeer Limburgse dialect snel op hun gemak ondanks dat mijn niet Nederlandse tint. Jongeren hebben respect voor me omdat ik ze altijd gelijkwaardig en oprecht behandel.

Mijn leven is een natuurlijk proces van ervaringen en kiezen hoe je daarmee om kunt gaan.

Met jeugd werken is vaak zwaar. De schrijnende realiteit halt er bij iedere hulpverlener soms echt even in.

Het gesprek aangaan, kalm zijn en blijven praten is mijn kracht. Natuurlijk zijn sommige jongeren wel eens agressief, goed omgaan met emoties kunnen ze dan nog niet. Ik vertel ze over mijn leven en wat ik moest overwinnen om vooruit te kunnen. Het is een mooi beroep, we bouwen een band op, maar het vergt wel tijd en geduld van beroepskrachten.

Vroeger had ik ook onzekerheden in mijn karakter, het sporten helpt mij hierin. Kickboksen geeft me rust, kracht, uithoudingsvermogen en zelfverzekerdheid. Daarnaast is het een goede vorm van ontspannen en afschakelen.
Wat me ook veel kracht geeft is de omgang met mensen die positief in het leven staan!

De jongeren waar ik mee werk zijn ze via de rechter of vrijwillig door diverse problematiek in behandeling.

De Gemeenten willen minder snel overgaan tot opnames dus goede serieuze individuele begeleiding is dan noodzaak. Deze doelgroep heeft vaak pas baat nadat er een heel traject is geweest van vertrouwen opbouwen voordat je echt doelen kunt bereiken op lange termijn.
Het geeft zoveel waardering als ik jonge mensen die ik gecoacht heb tegen kom in de stad en ik hoor dat ze het goed doen qua werk en relaties!

Maar dat geldt natuurlijk ook voor de oudere mensen waar ik kom om zorg te verlenen. Het is erg interessant om alles wat ik tijdens mijn opleidingen leer toe te passen en zo een ander goed te verzorgen. Het is mijn doel om te zijner tijd weer verder te studeren op hbo niveau.

Tot ziens, groetjes Silas!

Astrid Berkvens
Ik ben Astrid Berkvens en oprichter van deze onderneming. Na jarenlang als zelfstandige te hebben gewerkt is het initiatief ontstaan om met een kundig bestuur zelf aan de slag te gaan voor de patiënt, zonder tussenkomst van een groot zorgkantoor. Als kleine stichting zorgen we ervoor dat alle toegekende zorg zo effectief en ruim mogelijk op maat wordt ingezet voor onze cliënten.
Irmgard Meuffels
Als activiteiten begeleidster, gespecialiseerd in individuele begeleiding bij dementie, zet ik mij onder andere via de stichting Hart voor Zorg en Welzijn in voor de cliënten.
Van jongs af aan trok deze doelgroep mij en na mijn opleiding en stage wist ik dat de mensen met diverse vormen van alzheimer en dementie voor mij de personen zijn die ik het liefste momenten van plezier en geluk geef. Ik vind de mensen met dementie kwetsbaar. Ze raken de regie over hun leven kwijt en dat is heel triest. Er wordt al snel gezegd ” ach ze weten het toch niet ” dus krijgen deze mensen vaak geen aandacht. Het gaat om het moment en niet om de herinnering van deze kwetsbare mensen. Ik draag graag bij aan een mooi, fijn moment!
Juliette Cremers
Ik vind het geweldig om voor de stichting Hart voor Zorg en Welzijn een stuk van de individuele begeleiding op me te mogen nemen. Als Zzp’er wordt ik vanuit Kingfisher Coaching Maastricht ingeschakeld waar nodig. Met name de praktische zaken regelen en coachen met instanties, de post, de financiën inzichtelijk maken en houden en opruimen in het algemeen geeft me energie. Het is erg fijn om met de cliënten te kijken naar wat weg kan als er teveel is van iets. Met opruimen laat je ook een deel van je verleden los, het is de kunst om dat te behouden waardoor je bij de inhoud van een kast of kamer helemaal blij wordt, er energie van krijgt. Dit kan natuurlijk met je kleding, maar ook met boeken, de kasten in de huiskamer, de keukenkasten, meubeltjes etc.
Daarnaast ga ik graag met de mensen op pad, naar instanties, de winkel, de fysio. Alles waar een stukje praktische begeleiding, ondersteuning of coaching gewenst is. Ik ben gediplomeerd budgetcoach, secretaresse en vertrouwenspersoon en schrijf onder andere ook deze nieuwsbrieven voor jullie.
Maud Renzen
Ik ben 25 jaar en vanaf mijn 16e werkzaam in de zorg. Net als Patricia heb ik ervaring in verzorgingstehuizen opgedaan en voor mij voelt het zo dat je als zorgverlener in de thuiszorg, behalve meer contact met de cliënt, ook veel meer waardering krijgt. Het contact is diepgaander en voor mij dankbaarder.

Ik doe gemiddeld twee keer per dag een route naar cliënten thuis waar we de gevraagde zorg bieden. Dit kan zijn: algemene dagelijkse levensverrichtingen, verpleegtechnische handelingen zoals medicijnen of injecties geven, stomazorg, katheter zorg, huisartsen bezoek, steunkousen, zwachtelen of wondverzorging.

In ieder onderdeel krijgen we eens per jaar bijscholing.

Het mooie aan mijn werk vind ik bijvoorbeeld als het ons lukt om zorgmijders een veilig gevoel te geven waardoor ze toch lekker gedoucht willen worden en het fijn vinden om communicatie te hebben met de buitenwereld, dit geeft me energie.

Rachèl de Gelder
Ik ben Rachèl de Gelder, vanaf de oprichting de secretaris en penningmeester van de stichting. Na 27 jaar zelfstandige te zijn geweest in de horeca werd het tijd voor wat nieuws. Bij de Stichting Hart voor Zorg en Welzijn vind ik een stuk zingeving en ideologie die me erg aanspreekt. Ik zie hierin een serieuze toevoeging aan de samenleving en dat doet me goed. Door de kleinschaligheid hebben we meer te bieden.
Claudia Turco
Ik werk als ZZP’ers als verzorgende voor stichting Hart voor Zorg en Welzijn. Dit doe ik ook voor 2 andere thuiszorg organisaties. Bij 1 daarvan werk ik in loondienst. Ik verzorg met name oudere mensen met psychische en somatische klachten in hun thuis situatie en al met al doe ik dit werk nu bijna 30 jaar.
Vanaf mijn achtste jaar zat ik op het trapje bij het bejaardentehuis op Malberg. Dromend om naar binnen te mogen was het zover toen ik 16 werd. Ik ging er stage lopen en het was precies waar ik hoorde. Ik ben voor dit werk geboren! Het is mijn sport, mijn hobby en mijn ontspanning.
Pascal Delvoux

Hallo beste mensen, een aantal van jullie kennen mij al, Pascal Delvoux en ik vind het leuk om wat over mezelf en mijn werk te mogen vertellen aan jullie.

Ik werk inmiddels 20 jaar als gediplomeerde in de zorg en heb veel ervaring in verpleeghuizen. In deze periode heb ik met name gewerkt in de psychogeriatrie, dat wil zeggen dat dementie mijn specialisme is en mijn passie!

Door de jaren heen is er nogal wat veranderd in de zorg. Vroeger, 5 jaar en langer geleden, was het sneller mogelijk om opgenomen te worden en dat is nu niet meer mogelijk.
Mensen blijven zo lang mogelijk thuis wat als gevolg heeft dat de mensen die uiteindelijk voor opname in aanmerking komen er erger aan toe zijn.

Voor het personeel is dit ook een verschil natuurlijk.
Minder budget vanuit de regering voor de zorg, veel verpleeghuizen die moesten sluiten. Nu zien we een groei aan kleine thuiszorg organisaties of bemiddelingsbureaus tussen cliënt en ZZP’ers gebaseerd op individuele indicaties.

Op de MAVO werd me geadviseerd om me eens te oriënteren binnen de socialere beroepen, dat was een goed advies! Mijn probeersel om eens in de zorg te kijken bleek de match voor mij als persoon.

Ik hou van mensen en voel ze goed aan bij kennismaking. Ik respecteer de manier waarop iemand in het leven staat en pas me daar open op aan. Een goede band maakt veel uit in dit werk. Als een dame vanuit privacy overwegingen liever niet door een man gedoucht wenst te worden dan respecteer ik dat en moet er gekeken worden naar een oplossing hiervoor.

Het is wel zo dat de nieuwe generatie patiënten in de zorg het minder uitmaakt of ze door een man of een vrouw gedoucht en geholpen worden. Van oudsher werd werken in de zorg als een vrouwenberoep gezien maar inmiddels is dat veel minder.
Kijk maar naar het personeel in de ziekenhuizen, daar zie je tegenwoordig ook redelijk veel mannen in de verpleging. Dat is een goede ontwikkeling want de karakter eigenschap zorgzaamheid komt ook veel bij mannen voor.

We geven aandacht aan uw hele, unieke persoonlijkheid