043 - 20 70 590 - FAX 043 - 20 70 598 info@hartvoorzorgenwelzijn.nl

Ons team van medewerkers

Onze medewerkers brengen het uitgangspunt van Hart voor Zorg en Welzijn dagelijks in praktijk. Ze helpen u om het leven te kunnen leiden dat u – en niemand anders – voor ogen staat. Bovendien kijken onze medewerkers niet alleen naar die ene aandoening die u heeft. Ze geven aandacht aan uw hele, unieke persoonlijkheid. Omdat alle onderdelen daarvan de kwaliteit van uw leven bepalen en dat we, in overleg met u als middelpunt, uitgaan van datgene u wel nog kunt en niet wat u niet meer kunt.

Ieder zijn eigen specialiteit

De dienstverlening van Hart voor Zorg en Welzijn is breed. Net zo breed als de kennis en ervaring van onze medewerkers. Ze hebben jarenlang gewerkt in de reguliere zorg. Daar hebben ze hun eigen specialisme ontwikkeld op het gebied van verzorging of welzijn. Dat blijkt uit hun diploma’s en cv’s, maar ook uit het persoonlijke contact met onze stichting voordat ze daar deel van kunnen uitmaken. Medewerkers die specifieke taken uitvoeren, zijn in het bezit van een specifiek kwaliteitskeurmerk.

We stellen de medewerkers graag aan u voor

Romy Loomans

Vandaag stellen we Romy Loomans aan jullie voor.

Een van onze jongste medewerksters met al heel veel werk- en levenservaring!

 

“Hallo, mijn naam is Romy en ik ben nu 24 jaar en via diverse scholing, werk- en levenservaring helemaal op mijn plek in de thuiszorg.

Op dit moment doe ik met name de helpende routes bij de stichting maar ook op kantoor werk ik mee door bijvoorbeeld de plannen van aanpak te maken voor de Gemeente. Als helpende zijn mijn taken onder andere medicatie aanreiken, individuele begeleiding, algemene dagelijkse levensverrichtingen zoals wassen, douchen en aankleden, steunkousen en natuurlijk het sociale aspect van de mens goed in de gaten houden. Mijn opleidingen zijn daar ook naar en ik ben nog lang niet klaar met verder leren.

In 2010 ben ik begonnen aan de opleiding helpende en daarna door naar maatschappelijk werk. Dit deed ik tot en met niveau 4.

In de praktijk werd dit veel activiteitenbegeleiding, onder andere bij dak- en thuislozen. Je helpt mensen structuur aan te brengen in hun leven. Er speelt daar veel problematiek rondom agressie, verslaving, hechting. Ik vond het een leuke en interessante doelgroep. Inmiddels heb ik al m’n diploma’s en tevens heel wat werkervaring. In eerste instantie kwam ik, als stagiaire in de ouderenzorg terecht, dit vond ik als meisje van 14 best lastig. Daarna liep ik stage in de gehandicaptenzorg en daarna kwam ik bij de jongeren terecht in een betaalde baan.

Een zware doelgroep maar wel wat helemaal bij mij paste. Van hieruit ben ik weer gaan werken met iets oudere mensen. Ook dit was een pittige doelgroep met problematiek rondom verslaving en psychoses en dergelijke. In deze jaren werd ook mijn opa ziek, daar leerde ik ook beter omgaan met het mentale stuk rondom de ouderenzorg. Ook zag ik natuurlijk weer veel terugkomen van de verpleegtechnische handelingen die het verzorgende personeel bij mijn opa deed.

Ik zat heel veel bij hem. Alzheimer had hij, hij voelde zich vaak eenzaam. Ik ben altijd dol op mijn opa en oma geweest, ik was vaak bij hun. De eenzaamheid bestrijden was wat we probeerden te doen voor hem. De affiniteit met ouderen was voor mij helemaal teruggekomen.

Op dat moment werkte ik in een soort flexpool in de zorg, dat wil zeggen dat ik erg vaak stand by moest staan en er voor mijn gevoel geen privéleven mogelijk was. Op advies van mijn oma heb ik contact gelegd met Astrid. En ik mocht bij Hart voor Zorg en Welzijn beginnen!

Mijn oma was altijd zo positief over deze stichting! Na het overlijden van mijn opa, hij kreeg ook nog darmkanker, zat mijn oma in een heel diep dal. Ze huilde veel, ook als ze andere koppels op leeftijd zag als we eens koffie gingen drinken. Via Astrid kon ze mee gaan zwemmen en naar de fysio bij de Thermen. Het was heerlijk om oma weer af en toe blij te kunnen zien. Ze bloeide helemaal op. Veel van mijn collega’s kennen mijn oma Jose wel. Tot onze grote schrik en verdriet overleed ze een paar maanden terug. Toch onverwachts. Het is nu een zaak om dit te accepteren. Ze had het niet zo makkelijk meer zonder opa.

Liefs en tot ziens! Romy”

Chantal Couwenbergs

Interview met Chantal Couwenbergs een van onze wijkverpleegkundigen (43 jaar). Ze zit samen met haar man Marcus in de zorgverlening. Vrolijk en heel hartelijk word ik ontvangen, ze begint meteen te kwebbelen!

We zijn pas terug van een paar dagen naar Valencia, de Spaanse taal beheersen we een beetje haha. Marcus, mijn man, heb ik ooit leren kennen via een cursus Spaans.

In 1999 was ik 24 en toen was het internet anders dan nu. Via een chatbox leerde ik toen de Spaanse taal en kwam ik met hem in contact. Toen werd chatten nog niet ingezet om te daten. Na verloop van tijd ontstond er op deze manier wel een vriendschap tussen hem en mij, zijn moedertaal is Portugees. Hij woonde toen nog in Brazilië. Langzaam maar zeker werd dit dagelijks mailen en heel soms telefoneren met elkaar, dit was toen nog peperduur. Na anderhalf jaar besloot ik om hem op te gaan zoeken. Ik was 1 keer eerder ver van huis geweest, namelijk toen ik 21 was, een groepsreis naar Mexico. In Brazilië was alles nieuw, exotisch en zonnig. Dit is ook wel zwaar, altijd die hitte en broeierigheid. De verliefdheid hield stand in het echt. Het is mooi en bijzonder om dan iemand, waar je al anderhalf jaar dagelijks lief en leed mee deelt, in het echt voor je zien staan. Een gemiddeld echtpaar heeft waarschijnlijk minder intens contact qua dagelijks lange communicatie via Skype, telefoon en e-mail.

Na mijn drie weken in Brazilië gingen we op oude voet verder qua contact met elkaar. Er moest ook gewerkt worden en gestudeerd. Buiten dat begonnen we ook met de voorbereiding van zijn emigratie. Marcus was afgestudeerd advocaat en ik was bezig met mijn studie gezondheidswetenschappen; beleid en beheer in Maastricht. Geboren ben ik in Brabant, daar deed ik ook de opleiding tot verpleegkundige. In deze sector ben ik ook begonnen met werken, bij het infuusteam in de bijzondere zorg. In deze functie ben ik steeds meer uren gaan werken en me blijven ontwikkelen, ik kreeg ook een meer coachende rol.
Het woord ‘coach’ komt uit het Engels van het woord ‘koets’, iemand van A naar B brengen dus! Tijdens mijn opleiding kijken we naar meer dan alleen het lichaam, ook naar vitaliteit op andere gebieden zoals bijvoorbeeld op emotioneel en sociaal niveau.
Het is interessant om een goede balans te vinden bij mensen die zorg krijgen tussen het zo zelfredzaam mogelijk houden en er daarnaast ook voor te zorgen dat men wel zorg accepteert om het leven zo aangenaam mogelijk te maken. Het is maatwerk. De ene wil liefst alles uit handen geven en de ander vindt het weer heel moeilijk om zorg aan te nemen. Zolang mensen de regie willen en kunnen houden blijven ze ook in hun kracht en kunnen hierdoor natuurlijk ook langer zelfstandig blijven wonen. De thuiszorg krijgt een steeds grotere rol in onze maatschappij, we kijken ook naar wat de mensen zelf nog kunnen en proberen ze hierin te motiveren. Vertrouwen houden en activeren in het eigen kunnen is van belang vind ik. Maar zoals gezegd blijft dit maatwerk, dat maakt het werk ook zo mooi, allemaal verschillende individuen.

Op dit moment volg ik een studie tot vitaliteitscoach, ik heb zelf in eerste instantie ook een coaching traject ingekocht om zelf geïnspireerd te worden. Je als mens blijven ontwikkelen, je doelen onderzoeken en een plan hebben vind ik belangrijk om een zinvol en energiek leven te leiden.
Een stukje groei voor de toekomst wordt dan meegenomen in het totaalplaatje van de indicatie. Dit is een nieuwe ontwikkeling in de zorg die te zijner tijd voor zowel de professionals als voor de patiënt nieuw is qua betrokkenheid bij het herstelproces. Een nieuwe weg dus van bewustzijn wat betreft hoeveel zorg je gaat bieden en dit vergt een goede interactie met je collega’s en met de patiënten. Preventie en de capaciteit om zorg te bieden waar nodig, is op maat kwaliteit bieden.

Maar goed, haha na anderhalf jaar stond Marcus in de ijskoude winter hier op het station. In een koffer had hij zijn leven zitten! Boeken, administratie, diploma’s en natuurlijk te weinig kleding. Stap 1 was een winterjas bij de V&D. Maastricht zag er ondanks de kou magisch uit met alle winterverlichting in de stad. Inburgering volgde meteen en daarna heeft hij de opleiding sociaal juridische dienstverlening succesvol afgemaakt wat vanwege de taal toch pittig was.
Inmiddels werkt hij via diverse werk en leertrajecten nu ook in de zorg. Om het jaar bezoeken we zijn familie in Brazilië en iets vaker mijn familie in Brabant.
Als jong meisje kwam ik zelf ook persoonlijk in aanraking met de medische wereld. Ik bleek een auto-immuun ziekte te hebben. Hierdoor zie ik er wat anders uit, dit heb ik maar geaccepteerd haha. Niet supergemakkelijk maar ik schaam me niet, er is nog zoveel moois in de wereld om me op te focussen!
Zo ben ik een enorme fan van lange wandelingen en van stedentrips. We gaan graag uit eten en proberen dan leuke nieuwe eetgelegenheden uit. Ook ben ik dol op filmhuisproducties, we gaan vaker naar Lumiere in Maastricht.

Graag tot ziens hier of daar! Liefs van Chantal.

Corrie Kortenray
Maak kennis met Corrie Kortenray! Ze heeft een inspirerend verhaal dat we weer graag met je delen!

“Een ode aan Gemma”

Gemma is een vriendin, inmiddels alleen nog in mijn hart, iemand aan wie ik zorg verleende, iemand die me inspireerde en die nu helaas overleden is. Wat ben ik blij dat ze in mijn leven was…

Ik heb een vrij lange periode ook als pedicure gewerkt en via via kwam ik in aanraking met Gemma. Een positieve en heel wijze vrouw die heel open en direct met me sprak. Ze was toen rond de 50 jaar.
Vlak voor haar ziekte vertrok ze met haar vriend voor 2 maanden naar Australië, een wens die al lang speelde om daar haar familie te bezoeken. Na twee weken waren ze alweer thuis, haar vriend had ondraaglijke hoofdpijnen. Hij moest worden opgenomen en een langdurige revalidatie volgde. Zijzelf kreeg een week na zijn opname te horen dat ze een nieuwe tumor in haar schouder had, ze was eerder al eens genezen van deze ziekte. Na diagnose heeft ze nog een maand of zes zeven geleefd.
Mijn dochter liep vanaf toen dagelijks met haar hondje, Gemma hield zich goed maar door de enorme pijn was lopen met de hond niet meer haalbaar.
Eenmaal in het hospice heeft ze een dagboek klaargelegd voor iedereen die op bezoek kwam, met het verzoek om gevoelens en gedachten van die dag er in vast te leggen. Zowel positief als negatief. Iedereen kon zo een persoonlijk woord richten dat bewaard bleef. Dit was voor haarzelf in eerste instantie heel waardevol maar ook bedoeld als nagedachtenis voor haar zoon. Hij moest verder zonder haar en dat nam ze serieus.
In de periode die vooraf ging aan de opname in het hospice maakte ze thuis ook een film. Ze is hierin zelf aan het woord en het is prachtig door haar voorbereid en uitgevoerd. Hoe dankbaar ze is voor het leven dat ze achter zich heeft. Geen woord over het ook zware leven dat ze had toen ze nog gezond was. Hoe ze genoten heeft van alle kinderen die in haar leven zijn en hoe intens verdrietig ze is om haar kleinkinderen niet te kunnen zien opgroeien.
Dit stuk nalatenschap werd gedeeld op de uitvaart en is een mooie herinnering voor haar geliefden.
Haar geloof in mij en haar visie vind ik nog steeds van enorme waarde. Gemma hield er van om, oprecht geïnvesteerd in mensen, iets toe te voegen met haar hartelijke adviezen. Belerend, maar op een motiverende en gelijkwaardige manier.
Ook hoe ze ondanks alles wat zij meemaakte toch iedere dag weer het besluit nam om niet te klagen maar er een leuke dag van te maken met de mensen om zich heen. Het leven licht houden en vooruit kijken. Kijken naar wat je wel wil in plaats van naar wat je niet wil!
Ik zat in deze periode al in de verpleging, ik ben part time begonnen en heb meerdere diploma’s gehaald. Inmiddels ook alweer 10 jaar full time in dit beroep bezig. Vanaf mijn vijftiende werk ik, altijd met mensen gewerkt en altijd dienstverlenend. In eerste instantie stond ik in diverse winkels en supermarkten maar eenmaal in aanraking met de zorg bleek dit mijn passie. De dienstverlening in de zorg gaat verder dan het gezellige stukje in een winkel. Op basis van kennis en vertrouwen ga je een intieme band met elkaar aan en ik vind dit heel waardevol en fijn.
Ook mijn man Harold en onze dochters inspireren mij enorm om het beste uit mezelf te halen. Sowieso is het ook een interessante bijkomstigheid dat onze dochters ook op diverse vlakken in de zorg werkzaam zijn.
Diane (mijn collega, die veel mensen vast kennen) en ik zijn met onze mannen op cruise geweest de afgelopen week, heerlijk! Diane en ik kennen elkaar al heel lang en veel loopt in onze levens en vriendschap synchroon. Ik geniet van mijn leven hoe het nu is en van de mensen om me heen. Samen dingen doen is het mooiste in het leven.
Ook ik, kom na een vast contract bij een grote zorginstelling nu in een warm bad bij Hart voor Zorg en Welzijn terecht. Hier gaat het er nog zoals vroeger aan toe qua sfeer, alsof het een familiebedrijf is. Er wordt zowel rekening met de cliënt als met het personeel gehouden. Dit werkt ook preventief qua ziekmeldingen. Ook het feit dat wij een personeelsstop hebben in tegenstelling tot heel veel thuiszorg organisaties waar nog een tekort is aan personeel zegt genoeg.
Het was een grote stap vanuit de wereld van de dementie maar het werk is nu veel meer op maat, minder vermoeiend en doordat het zo persoonlijk is zeer waardevol voor mij.
Lieve groet Corrie, oftewel Mieke zoals mijn man mij noemt haha!”

In ieder onderdeel krijgen we eens per jaar bijscholing.

Het mooie aan mijn werk vind ik bijvoorbeeld als het ons lukt om zorgmijders een veilig gevoel te geven waardoor ze toch lekker gedoucht willen worden en het fijn vinden om communicatie te hebben met de buitenwereld, dit geeft me energie.

Diane van den Biggelaar

Diane is nu 49 jaar en heeft een zeer rijk leven, we laten haar zelf aan het woord:

Ik heb altijd al in de dienstverlenende sector gewerkt, maar toen mijn moeder overleden was werd ik me bewust dat mijn hart in de zorg ligt. Tijdens haar ziekte heb ik zorg voor haar gedragen en ben ik me overal in gaan verdiepen, in de operaties en in alle medicaties. Dit zijn boeiende en belangrijke processen vind ik.

Niet lang daarna ben ik begonnen bij een zorginstelling als zorghulp en als groepsbegeleiding, van hieruit mocht ik na een jaar al beginnen met de opleiding van helpende. Daarna kon ik binnen de organisatie in de thuiszorg gaan meedraaien. Hierop volgend ben ik de opleiding van verzorgende IG (individuele gezondheidszorg) gaan doen, gevolgd door de opleiding tot EVV (eerste verantwoordelijke verzorging).

Uiteindelijk heb ik 10 jaar gewerkt op de gesloten afdeling PG (psychogeriatrie). Dit is een afdeling waar mensen zitten die wilsonbekwaam zijn, hierbij valt bijvoorbeeld te denken aan ouderen met psychische problemen als dementie. Psychogeriatrische verpleeghuiszorg is bedoeld voor cliënten die 24 uur per dag, zeven dagen per week bescherming, verpleging en intensieve geestelijke zorg nodig hebben.

Het is erg zwaar werken met deze doelgroep en dit is alleen haalbaar als je hart er ligt. Je moet er tegen kunnen en veel geduld en liefde hebben voor mensen die toch, helaas, in een stadium komen die verwijderd is van de gezonde volwassen toestand. Je krijgt met agressie te maken, deze mensen zijn fysiek dan ook even zeer sterk. Ze vervallen ook in kinderlijke gedragingen (80% is incontinent) en het werken met deze gedragsproblematiek kun je alleen aan als je er qua persoonlijkheid en opleiding sterk in staat.
Rustig blijven is het enige dat je kunt doen, doorademen, rustig je boodschap blijven herhalen. Na een aantal keren dring je door en dan zie je dat ze je “horen” en komen ze weer tot zichzelf.

Er zijn natuurlijk ook makkelijkere uitingen in deze ziekte, zoals gedichtjes voorlezen, neuriën en dergelijke. Door je te verdiepen in de achtergrond van iemand kun je gerichter handelen en erger voorkomen. Zo kan het zijn dat iemand met een oorlogsverleden uit de kampen opeens op de grond wil slapen. Als je informatie hebt kun je meer plaatsen en aanpassen. Dit is belangrijk, een band voelen met de mensen waar je persoonlijke en best intieme zorg aan verleent.
Hier kwam ik uiteindelijk ook in een zelfsturend team, je leert dan ook plannen en roosters maken.

Omdat ik mijn werk goed wil kunnen doen, ik heb een groot verantwoordelijkheidsgevoel, heb ik uiteindelijk gekozen om na die 10 jaar te veranderen van functie. Binnen de PG is het van grote noodzaak dat je met genoeg mensen een goed team vormt om zo gepaste en veilige zorg te beiden.
Gelukkig heb ik nog regelmatig contact met mijn superleuke ex collega’s en zijn er zelfs een aantal weer mijn collega bij Hart voor zorg en welzijn.

In mijn huidige baan bij hart voor zorg en welzijn, weer in de thuiszorg, is alles lichamelijk en geestelijk wat minder zwaar. Van jonge tot oude clienten maakt het contact afwisselend. Na 15 jaar in de zorg ben ik erg blij met de grote stap naar dit kleinere zorgkantoor. Er is meer tijd om de mensen zorg op maat te bieden.

De taken die ik nu uitvoer zijn; routes draaien, het controleren van de routes en de personeelsplanning. Ook deze kantoortaken en het stand by staan voor de collega’s vind ik leuk. Eigenlijk heb ik nooit last van stress. Voor zowel de cliënt als voor de collega streef ik altijd naar een win win situatie. We weten allemaal dat blij zijn met je werk effect heeft op de uitvoering.

Mijn eigen specialiteiten zijn wondzorg, gedragsproblematiek en organisatie in het algemeen.

Dit laatste doe ik ook al 15 jaar op vrijwillige basis bij onze carnavalsgroep, voor 400 dames de dameszittingen organiseren. Ook privé organiseer ik regelmatig gezellige dingen met vrienden en vriendinnen. Eigenlijk is dit een balans en een rust die in me zit. Handelen in de hectiek van de dag! Inspanning en ontspanning vloeien mooi in elkaar over. Mijn werk is mijn passie en daarnaast is er genoeg afwisseling in hobby’s, kinderen en m’n kleinkindje dat er aan komt. Ik ben ook helemaal klaar voor de oma dagen 😊

Omdat ik al lang in de zorg zit en me veel in het sociale gebeuren begeef kan het voorkomen dat ik bekenden moet verzorgen. Als ik dan een bekende tegenkom binnen de organisatie vragen we eerst of ze het gepast vinden dat ik de zorg kom leveren. Het is toch een privé aangelegenheid om zorg te krijgen en soms moeten mensen sowieso een drempel over om zorg te ontvangen. Iedereen is het liefst sterk en onafhankelijk.

Toch is de kans voor iedereen aanwezig dat er tijdelijk hulp nodig is van een ander. Wij luisteren graag naar de cliënt om op maat een zo plezierig mogelijk contact te hebben.
Ik sta altijd open voor ontwikkeling en verandering, maar geniet ook enorm van hoe mijn leven nu is. Een heerlijke baan die bij me past, mijn lieve vriend en al onze kinderen en vrienden maken mij ontzettend gelukkig.

Liefs Diane”.

Silas Cleutjens

Vol trots stellen we onze nieuwe collega voor. Silas (35) is vanaf 1 januari 2018 in loondienst gekomen, hij heeft ondanks zijn jeugdige uiterlijk veel ervaringsjaren zowel qua scholing, op de werkvloer en in het leven.

Met een gerust hart en oprecht blij brengen we hem in contact met jullie. Dit jaar nog bij onze volwassenen en ouderen cliënten en in de toekomst ook bij de jeugd.

Alvast veel leesplezier bij het interview dat we met hem hadden!

Door alle ervaring die ik als mens heb en doordat ik 100% voor mijn doelen ga ben ik trots op waar ik nu sta in. Werken in de zorg is erg dankbaar en afwisselend werk. De tijd en de ruimte die een mens met een zorgbehoefte heeft vind ik belangrijk en dit komt overeen met de idealen bij stichting Hart voor Zorg en Welzijn.

Toen ik jong was heb ik in een kledingzaak gestaan maar via een stage in de zorg merkte ik dat diepgang en waardering in deze branche mij meer energie geeft. Hier sta ik graag voor op!

Thuis was ik vroeger in eerste instantie de minst hard lerende maar mijn ouders gaven me toch mijn vrijheid die ik toen nodig had. Mijn broer en zus, die als studiebollen wel snel vooruit kwamen, zorgden ervoor dat er ook een drive in mij ontstond en dat ik ook van alles wilde bereiken. Een drang van binnenuit en niet te stoppen. Vergeleken met leeftijdsgenoten werkte ik dan ook relatief vaak als anderen gingen zwemmen of stappen.

Ik pluk nu de vruchten al en er is nog zoveel te doen! De komende jaren ga ik voor meer balans. Een afwisselende baan, mijn verse huwelijk en ons dochtertje dat op komst is. Mijn man en ik hebben naast werken ook reizen, vrienden, familie en de hond waar we erg gelukkig door en mee zijn.

Als je wensen hebt zal je je keuzes en gedrag moeten sturen naar een doel.

In eerste instantie heb ik mijn diploma verzorgende IG behaald, daarna de opleiding tot verpleegkundige. Vanaf 2004 tot en met nu investeer ik veel in studie en werkervaring. Zo heb ik door de jaren heen bij een aantal grote GGZ instellingen mogen werken en als zelfstandige diverse projecten ondersteund.

Op dit moment volg ik een opleiding om te kunnen indiceren. De BIG registratie heb ik recent na 5 jaar weer verlengd.

Zowel met jongeren werken vind ik fijn als met de oudere doelgroep. Bij de eerste kan ik mijn persoonlijkheid goed benutten en bij de tweede doelgroep met name wat ik allemaal heb geleerd tijdens mijn opleidingen.

Als baby was ik al meteen een weeskind.
Beiden ouders waren overleden en ik werd geadopteerd. Vanuit Afrika kwam ik met mijn nieuwe ouders op het fijne Caberg terecht hier in Maastricht.

Mensen voelen zich door mijn zeer Limburgse dialect snel op hun gemak ondanks dat mijn niet Nederlandse tint. Jongeren hebben respect voor me omdat ik ze altijd gelijkwaardig en oprecht behandel.

Mijn leven is een natuurlijk proces van ervaringen en kiezen hoe je daarmee om kunt gaan.

Met jeugd werken is vaak zwaar. De schrijnende realiteit halt er bij iedere hulpverlener soms echt even in.

Het gesprek aangaan, kalm zijn en blijven praten is mijn kracht. Natuurlijk zijn sommige jongeren wel eens agressief, goed omgaan met emoties kunnen ze dan nog niet. Ik vertel ze over mijn leven en wat ik moest overwinnen om vooruit te kunnen. Het is een mooi beroep, we bouwen een band op, maar het vergt wel tijd en geduld van beroepskrachten.

Vroeger had ik ook onzekerheden in mijn karakter, het sporten helpt mij hierin. Kickboksen geeft me rust, kracht, uithoudingsvermogen en zelfverzekerdheid. Daarnaast is het een goede vorm van ontspannen en afschakelen.
Wat me ook veel kracht geeft is de omgang met mensen die positief in het leven staan!

De jongeren waar ik mee werk zijn ze via de rechter of vrijwillig door diverse problematiek in behandeling.

De Gemeenten willen minder snel overgaan tot opnames dus goede serieuze individuele begeleiding is dan noodzaak. Deze doelgroep heeft vaak pas baat nadat er een heel traject is geweest van vertrouwen opbouwen voordat je echt doelen kunt bereiken op lange termijn.
Het geeft zoveel waardering als ik jonge mensen die ik gecoacht heb tegen kom in de stad en ik hoor dat ze het goed doen qua werk en relaties!

Maar dat geldt natuurlijk ook voor de oudere mensen waar ik kom om zorg te verlenen. Het is erg interessant om alles wat ik tijdens mijn opleidingen leer toe te passen en zo een ander goed te verzorgen. Het is mijn doel om te zijner tijd weer verder te studeren op hbo niveau.

Tot ziens, groetjes Silas!

Pascale Kurvers

Pascale werkt ook bij ons als wijkverpleegkundige en we zijn supertrots dat ze ons team versterkt. Bijzonder en mooi om haar nu behalve als professional ook privé een beetje te leren kennen. Ze begint meteen haar verhaal, vragen stellen is zelfs niet nodig!

In 1989 woonde ik, als jong meisje, al samen in een dorpje hier in Limburg en ik vond het best een benauwende situatie. Ik was toen 23 jaar en vroeg me af of dit het nou was. Het voelde dodelijk saai. Twijfel bekroop me van alle kanten en ik nam een groot besluit voor een dorpsmeisje. Een goede vriendin van me ging op reis en wilde graag gezelschap hebben. Samen vertrokken we, 3 maanden backpackend door India! Voor mij met name een groot besluit omdat een aantal grote vragen door mijn hoofd bleven spelen.

Wat wil ik in mijn leven, en met wie wil ik dat dan of leef ik liever alleen?

In deze tijd was er nog geen pc of gsm, mijn vriend en ik begonnen een briefwisseling. De hele route was gepland en bij ieder dorpje waar we aankwamen kon ik bij het postkantoor weer stapels liefdesbrieven van hem ophalen en er ook weer aan hem posten. Achteraf heel romantisch en mooi. India van postkantoor naar postkantoor haha. Daarbuiten was India zeker ook een cultuurshock voor me, uitdagend ook wegens moesson overstromingen.

Terug thuis werden er nieuwe plannen gemaakt voor onze toekomst, bijvoorbeeld naar Maastricht verhuizen! Inmiddels zijn we 34 jaar samen nu. Het was dus absoluut de juiste keuze daar in India.

Pionieren zit wel in mij, een stuk zingeving en ontwikkeling houdt me altijd bezig, hoe haal ik het beste uit mezelf?
In mijn werk ben ik dan ook altijd aan het meedenken en lijnen aan het uitzetten. Een ander behandelen zoals ik zelf behandeld wil worden. Dialogen, ontdekken, uitzoeken. In mijn eigen tempo en op mijn eigen wijze sparren en aan de slag! Vanuit deze invalshoek heb ik samen met een paar collega’s een school opgericht in 2010 hier in Maastricht. Dit is een particuliere school in Heer waar kinderen die niet in het reguliere aanbodgerichte systeem passen terecht kunnen in een vraaggericht systeem.

Ik ben begaan met mensen, kinderen, dieren, de natuur, gezond leven. Wat rust en balans geeft me het meeste vreugde. Ik ervaar veel geluk door het close contact met mijn 5 beste vriendinnen. Elkaar inspireren en natuurlijk gewoon plezier hebben en ontspannen. Van jongs af aan ga ik met name met mensen om die wat ouder zijn dan ik. Mijn mentor die ik vroeger in de zorg had is nu een van mijn beste vriendinnen, mooi hoe ze me toen motiveerde om dit werk te gaan doen.

Thuis hebben we 2 grote honden, we hebben altijd honden gehad en we hebben 3 kinderen. Een van onze kinderen is geadopteerd en hierin ging niet alles zoals gehoopt. Het adopteren van een kindje was ook een van mijn diepste wensen die ik met mijn man kon verwezenlijken. Dit bracht uiteindelijk veel zorgen met zich mee, maar dat weet je nooit van te voren. We doen wat we kunnen en genieten ook vol trots van wat er allemaal wel goed gaat met onze kinderen!

Als ik tegen problemen aanloop dan ben ik ook zo sportief om mee te denken en te handelen richting oplossingen. Met alleen klagen komen we nergens. Het leven is soms zwaar dus is het belangrijk om samen het beste eruit te halen.
Ik heb een korte tijd bij DSAR gezeten, dog search and rescue, een reddingsteam. Mijn hond was toen nog maar 4 maanden maar wel al een natuurtalent. Je bent dan een duo met je hond, het trainen is zwaar. Ik vond het super maar het was niet makkelijk te combineren. Daar moet je ad hoc mee kunnen helpen bij vermissingen van mensen en dat komt als je in de zorg werkt niet altijd uit.

Mijn man, Peter, en ik zijn altijd 1 front geweest en hij is mijn rots in de branding. De kinderen zijn sinds kort allemaal het huis uit en geniet ik van de kleine dingen zoals de rust en de honden. We gaan nu kijken hoe we deze nieuwe fase weer leven inblazen met nieuwe uitdagingen. Er is een leegte ontstaan die ten dele fijn is en ten dele vreemd. We hebben een groot oud huis, veel tuin, veel bomen. Ik hou van koken voor mijn gezin en onze vrienden, uit eten, naar het filmhuis en naar de theaters in de regio.

Geluk zit in de kleine dingen. Stilte in de tuin bijvoorbeeld.
Ik ben weinig op het Internet, ik heb geen facebook en gebruik mijn gsm alleen voor mijn werk. Mijn werk als verpleegkundige past me als een fijne comfortabele jas, dit kost me geen moeite en ik help de mensen graag, ik gebruik alle opgedane ervaring (vanaf mijn 19e jaar) en scholingen en doe mijn werk 100% vanuit mijn hart. Ook ben ik docent verpleegkundige, het vak overdragen is ook een wens die ik graag in vervulling breng. Ik ben erg trots op mijn vak!

Lieve groet, Pascale

Astrid Berkvens
Ik ben Astrid Berkvens en oprichter van deze onderneming. Na jarenlang als zelfstandige te hebben gewerkt is het initiatief ontstaan om met een kundig bestuur zelf aan de slag te gaan voor de patiënt, zonder tussenkomst van een groot zorgkantoor. Als kleine stichting zorgen we ervoor dat alle toegekende zorg zo effectief en ruim mogelijk op maat wordt ingezet voor onze cliënten.
Irmgard Meuffels
Als activiteiten begeleidster, gespecialiseerd in individuele begeleiding bij dementie, zet ik mij onder andere via de stichting Hart voor Zorg en Welzijn in voor de cliënten.
Van jongs af aan trok deze doelgroep mij en na mijn opleiding en stage wist ik dat de mensen met diverse vormen van alzheimer en dementie voor mij de personen zijn die ik het liefste momenten van plezier en geluk geef. Ik vind de mensen met dementie kwetsbaar. Ze raken de regie over hun leven kwijt en dat is heel triest. Er wordt al snel gezegd ” ach ze weten het toch niet ” dus krijgen deze mensen vaak geen aandacht. Het gaat om het moment en niet om de herinnering van deze kwetsbare mensen. Ik draag graag bij aan een mooi, fijn moment!
Juliette Cremers
Ik vind het geweldig om voor de stichting Hart voor Zorg en Welzijn een stuk van de individuele begeleiding op me te mogen nemen. Als Zzp’er wordt ik vanuit Kingfisher Coaching Maastricht ingeschakeld waar nodig. Met name de praktische zaken regelen en coachen met instanties, de post, de financiën inzichtelijk maken en houden en opruimen in het algemeen geeft me energie. Het is erg fijn om met de cliënten te kijken naar wat weg kan als er teveel is van iets. Met opruimen laat je ook een deel van je verleden los, het is de kunst om dat te behouden waardoor je bij de inhoud van een kast of kamer helemaal blij wordt, er energie van krijgt. Dit kan natuurlijk met je kleding, maar ook met boeken, de kasten in de huiskamer, de keukenkasten, meubeltjes etc.
Daarnaast ga ik graag met de mensen op pad, naar instanties, de winkel, de fysio. Alles waar een stukje praktische begeleiding, ondersteuning of coaching gewenst is. Ik ben gediplomeerd budgetcoach, secretaresse en vertrouwenspersoon en schrijf onder andere ook deze nieuwsbrieven voor jullie.
Maud Renzen
Ik ben 25 jaar en vanaf mijn 16e werkzaam in de zorg. Net als Patricia heb ik ervaring in verzorgingstehuizen opgedaan en voor mij voelt het zo dat je als zorgverlener in de thuiszorg, behalve meer contact met de cliënt, ook veel meer waardering krijgt. Het contact is diepgaander en voor mij dankbaarder.

Ik doe gemiddeld twee keer per dag een route naar cliënten thuis waar we de gevraagde zorg bieden. Dit kan zijn: algemene dagelijkse levensverrichtingen, verpleegtechnische handelingen zoals medicijnen of injecties geven, stomazorg, katheter zorg, huisartsen bezoek, steunkousen, zwachtelen of wondverzorging.

In ieder onderdeel krijgen we eens per jaar bijscholing.

Het mooie aan mijn werk vind ik bijvoorbeeld als het ons lukt om zorgmijders een veilig gevoel te geven waardoor ze toch lekker gedoucht willen worden en het fijn vinden om communicatie te hebben met de buitenwereld, dit geeft me energie.

Rachèl de Gelder
Ik ben Rachèl de Gelder, vanaf de oprichting de secretaris en penningmeester van de stichting. Na 27 jaar zelfstandige te zijn geweest in de horeca werd het tijd voor wat nieuws. Bij de Stichting Hart voor Zorg en Welzijn vind ik een stuk zingeving en ideologie die me erg aanspreekt. Ik zie hierin een serieuze toevoeging aan de samenleving en dat doet me goed. Door de kleinschaligheid hebben we meer te bieden.
Claudia Turco
Ik werk als ZZP’ers als verzorgende voor stichting Hart voor Zorg en Welzijn. Dit doe ik ook voor 2 andere thuiszorg organisaties. Bij 1 daarvan werk ik in loondienst. Ik verzorg met name oudere mensen met psychische en somatische klachten in hun thuis situatie en al met al doe ik dit werk nu bijna 30 jaar.
Vanaf mijn achtste jaar zat ik op het trapje bij het bejaardentehuis op Malberg. Dromend om naar binnen te mogen was het zover toen ik 16 werd. Ik ging er stage lopen en het was precies waar ik hoorde. Ik ben voor dit werk geboren! Het is mijn sport, mijn hobby en mijn ontspanning.
Patricia Bastiaans

Hallo, ik ben Patricia Bastiaans en sinds 1 maart dit jaar werk ik in loondienst bij de stichting. Na 27 jaar brede ervaring in de zorg ben ik erg tevreden met mijn plekje hier. Ik doe een combinatie van zorg leveren, als verzorgende IG, en kantoorwerk. We zijn op kantoor met een klein hecht team. Samen zorgen we voor het coördineren van de routes, voor begeleiding bij extra taken van een cliënt en de intakes. We zijn aanspreekpunt voor de cliënt en de familie en onderhouden contact met artsen, specialisten en fysiotherapeuten. Ook worden beleidsregels van de stichting en protocollen met betrekking tot medische zaken hier opgesteld en bijgehouden. Dit is afwisselend en interessant en het vergroot ook de betrokkenheid voor mij bij het 1 op 1 contact met de mensen. Het kantoor werk doe ik 8 uur per week. De resterende 20 uur draai ik mee in de routes om zorg te verlenen.

Uiteindelijk gaat het mij om het persoonlijke contact in de thuiszorg. Door de jaren heen heb ik bij verpleeghuizen gewerkt en ook in de thuiszorg, ik kies graag voor wat meer ruimte en aandacht voor de cliënt zoals dat in de thuiszorg mogelijk is. Mijn specialiteit qua ervaring, opleiding en passie ligt bij de terminale nachtzorg. Dit klinkt misschien vreemd maar het is heel waardevol om je medemens in de meest kwetsbare tijd van zijn of haar leven te mogen steunen, troosten en begeleiden. Dit heb ik al meer dan 9 jaar gedaan, merendeels in loondienst maar ook tijdelijk als ZZP’er.

Pascal Delvoux

Hallo beste mensen, een aantal van jullie kennen mij al, Pascal Delvoux en ik vind het leuk om wat over mezelf en mijn werk te mogen vertellen aan jullie.

Ik werk inmiddels 20 jaar als gediplomeerde in de zorg en heb veel ervaring in verpleeghuizen. In deze periode heb ik met name gewerkt in de psychogeriatrie, dat wil zeggen dat dementie mijn specialisme is en mijn passie!

Door de jaren heen is er nogal wat veranderd in de zorg. Vroeger, 5 jaar en langer geleden, was het sneller mogelijk om opgenomen te worden en dat is nu niet meer mogelijk.
Mensen blijven zo lang mogelijk thuis wat als gevolg heeft dat de mensen die uiteindelijk voor opname in aanmerking komen er erger aan toe zijn.

Voor het personeel is dit ook een verschil natuurlijk.
Minder budget vanuit de regering voor de zorg, veel verpleeghuizen die moesten sluiten. Nu zien we een groei aan kleine thuiszorg organisaties of bemiddelingsbureaus tussen cliënt en ZZP’ers gebaseerd op individuele indicaties.

Op de MAVO werd me geadviseerd om me eens te oriënteren binnen de socialere beroepen, dat was een goed advies! Mijn probeersel om eens in de zorg te kijken bleek de match voor mij als persoon.

Ik hou van mensen en voel ze goed aan bij kennismaking. Ik respecteer de manier waarop iemand in het leven staat en pas me daar open op aan. Een goede band maakt veel uit in dit werk. Als een dame vanuit privacy overwegingen liever niet door een man gedoucht wenst te worden dan respecteer ik dat en moet er gekeken worden naar een oplossing hiervoor.

Het is wel zo dat de nieuwe generatie patiënten in de zorg het minder uitmaakt of ze door een man of een vrouw gedoucht en geholpen worden. Van oudsher werd werken in de zorg als een vrouwenberoep gezien maar inmiddels is dat veel minder.
Kijk maar naar het personeel in de ziekenhuizen, daar zie je tegenwoordig ook redelijk veel mannen in de verpleging. Dat is een goede ontwikkeling want de karakter eigenschap zorgzaamheid komt ook veel bij mannen voor.

We geven aandacht aan uw hele, unieke persoonlijkheid